Το άθλημα του κανόε-καγιάκ σλάλομ στην Ελλάδα έχει αποδείξει διαχρονικά ότι διαθέτει αθλητές με ταλέντο, επιμονή και αγωνιστικό χαρακτήρα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί: οι Έλληνες αθλητές καλούνται να συναγωνιστούν τους κορυφαίους αθλητές του κόσμου, χωρίς να διαθέτουν μια λειτουργική πίστα σλάλομ για την καθημερινή τους προπόνηση.

Η κατάσταση αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Η καταστροφή της πίστας σλάλομ στο Ελληνικό στέρησε από το άθλημα μια πολύτιμη υποδομή και άφησε πίσω της ένα τεράστιο κενό. Δυστυχώς, την ίδια περίοδο, η τότε διοίκηση της ομοσπονδίας επέδειξε αδιαφορία στη διεκδίκηση της κατασκευής μιας άλλης πίστας, χάνοντας μια σημαντική ευκαιρία να εξασφαλιστεί η συνέχεια και η ανάπτυξη του αθλήματος στη χώρα μας.

Για να προετοιμαστούν σωστά, αθλητές και ομοσπονδία αναγκάζονται να καταφεύγουν σε κοινόβια και προπονητικά καμπ στο εξωτερικό, με σημαντικό οικονομικό κόστος. Χρήματα που θα μπορούσαν να επενδυθούν στην ανάπτυξη του αθλήματος, στην ενίσχυση των σωματείων και κυρίως στην αξιοποίηση της μοναδικής φυσικής πίστας που διαθέτει η χώρα, στον Εύηνο ποταμό.

Ο Εύηνος δεν είναι απλώς ένας όμορφος ποταμός. Είναι ένας χώρος με τις προϋποθέσεις να αποτελέσει το κέντρο ανάπτυξης του ελληνικού σλάλομ. Με τις κατάλληλες παρεμβάσεις και τη συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων, μπορεί να μετατραπεί σε σημείο αναφοράς για την προπόνηση, τη διοργάνωση αγώνων και την ανάδειξη νέων αθλητών.

Η ελληνική πολιτεία έχει σήμερα την ευκαιρία να διορθώσει μια διαχρονική αδικία απέναντι σε ένα άθλημα που έχει προσφέρει διακρίσεις και έχει αναδείξει αθλητές υψηλού επιπέδου. Πιστεύουμε ότι οι σημερινές διοικήσεις του Υπουργείου Αθλητισμού και του Παπαχαραλαμπείου μπορούν να δώσουν μια νέα πνοή στο ελληνικό σλάλομ, προχωρώντας στην ουσιαστική αξιοποίηση της πίστας του Ευήνου.

Η ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα είναι γεμάτη ανθρώπους που πάλεψαν με ελάχιστα μέσα. Από τον Χρήστο Τσακμάκη μέχρι τον Γιάννη Ζάχο, δύο διαφορετικές γενιές απέδειξαν ότι το ταλέντο και η προσπάθεια μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλες επιτυχίες, ακόμη και χωρίς τις απαραίτητες υποδομές. Φανταστείτε, όμως, τι θα μπορούσε να πετύχει η επόμενη γενιά, αν είχε στη διάθεσή της όσα για τους αθλητές των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών θεωρούνται αυτονόητα.

Το ελληνικό σλάλομ δεν ζητά προνόμια. Ζητά τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να μπορεί να αναπτύσσεται, να παράγει πρωταθλητές και να εκπροσωπεί επάξια τη χώρα στις διεθνείς διοργανώσεις.

Η πίστα του Ευήνου δεν πρέπει να παραμείνει μια ανεκμετάλλευτη δυνατότητα. Πρέπει να γίνει το σπίτι του ελληνικού σλάλομ. Το οφείλουμε στους αθλητές που αγωνίστηκαν, σε αυτούς που αγωνίζονται σήμερα και, κυρίως, στα παιδιά που ονειρεύονται να φορέσουν κάποτε το εθνόσημο.